یاد بـاد آن روزگارانی که این دوران نبـود
دور دور نـاکسـان و نـاجوانـمــردان نبــود
هر کجا می رفتی از پاکی نشان می یافتی
مردمـان را لکه های ننگ بـر دامـان نبـود
این قدَر نیـرنـگ بـاز و نـانجیب و بـدگهـر
وین همه گول و ذلیل و ابله و نادان نبود
تا که خشمی شعله ور میشد جهان را می گداخت
بندیـان خشمگین را بـر جگـر ، دندان نبـود
زخمها را مرهمی بود و به شبها همدهی
شام تنهایی ، دراز و درد ، بی درمان نبود
هر کسی مردانه می آمد به میدان نبرد
بر فـراز نیـزه های ایـن و آن قـرآن نبـود
مردم دیندار و باایمان به خلوت می شدند
با فریب دین و ایمان این همـه دکان نبـود
اقتدا می کرد هر کس بر دل بیدار خویش
مفتیان را مفت خواری تا بدین میزان نبود
راستـی را آشکارا می توانستنـد دیـد
در پس هر پرده ردپایی از شیطان نبود
بـود آبـادان سراسر ، سـرزمیـن آریــا
هر طرف آشفتگی و وضع بی سامان نبود
در میان مرز می جستند استقلال را
مرز بنـدی بهـر برپـا کردن زندان نبـود
مردم ایران به پاکی شهره بودند و شریف
اینهمه نامردمی در برخی از ایشان نبود
مرد و زن را چشم و گوشی باز بود و دانشی
خلق ، همچون گلّه دنباله رو چوپـان نبـود
امتیــاز بــرتــری را آدم ممتــاز داشت
هر کسی که می رسید از راه ، او سلطان نبود
نـام ایـران افتخاری بـود بـر ایـرانیـان
هیچ دولت مایه ی بدنامی ایران نبود
نـام ایـران لـرزه بـر اندام دنیـا می فکند
دست و پای ما ز هول اجنبی لرزان نبود
یاد باد آن روزگارانی که "ایـران دوستـان"
در وطن بودند و ایشان را غم هجران نبود
شاعر ناشناس
دور دور نـاکسـان و نـاجوانـمــردان نبــود
هر کجا می رفتی از پاکی نشان می یافتی
مردمـان را لکه های ننگ بـر دامـان نبـود
این قدَر نیـرنـگ بـاز و نـانجیب و بـدگهـر
وین همه گول و ذلیل و ابله و نادان نبود
تا که خشمی شعله ور میشد جهان را می گداخت
بندیـان خشمگین را بـر جگـر ، دندان نبـود
زخمها را مرهمی بود و به شبها همدهی
شام تنهایی ، دراز و درد ، بی درمان نبود
هر کسی مردانه می آمد به میدان نبرد
بر فـراز نیـزه های ایـن و آن قـرآن نبـود
مردم دیندار و باایمان به خلوت می شدند
با فریب دین و ایمان این همـه دکان نبـود
اقتدا می کرد هر کس بر دل بیدار خویش
مفتیان را مفت خواری تا بدین میزان نبود
راستـی را آشکارا می توانستنـد دیـد
در پس هر پرده ردپایی از شیطان نبود
بـود آبـادان سراسر ، سـرزمیـن آریــا
هر طرف آشفتگی و وضع بی سامان نبود
در میان مرز می جستند استقلال را
مرز بنـدی بهـر برپـا کردن زندان نبـود
مردم ایران به پاکی شهره بودند و شریف
اینهمه نامردمی در برخی از ایشان نبود
مرد و زن را چشم و گوشی باز بود و دانشی
خلق ، همچون گلّه دنباله رو چوپـان نبـود
امتیــاز بــرتــری را آدم ممتــاز داشت
هر کسی که می رسید از راه ، او سلطان نبود
نـام ایـران افتخاری بـود بـر ایـرانیـان
هیچ دولت مایه ی بدنامی ایران نبود
نـام ایـران لـرزه بـر اندام دنیـا می فکند
دست و پای ما ز هول اجنبی لرزان نبود
یاد باد آن روزگارانی که "ایـران دوستـان"
در وطن بودند و ایشان را غم هجران نبود
شاعر ناشناس
